Jeugd
Jan is geboren in het Sint Lucas ziekenhuis in Winschoten. “Mijn ouders woonden toen nog in Midwolda, bij de draaibrug. Toen ik een jaar of drie was, verhuisden we naar Scheemda. Daar ging ik naar de Eexterschool.” Het is even stil. “Ik ben zes jaar lang behoorlijk gepest op de lagere school. Ik had rossig haar met krullen. Het was pesten in de breedste zin van het woord. Mijn banden van de fiets werden lek gestoken en ik werd de hele dag uitgescholden voor rooie.” De geschiedenis herhaalde zich helaas. De zoon en dochter van Jan werden in hun basisschoolperiode ook gepest. “Ik wist uit ervaring wat het met de kinderen deed. Het was voor ons als gezin een moeilijke tijd. Helemaal omdat we machteloos stonden en we zagen dat de school niks deed. Ik heb destijds in klas 6, met heel veel moed en opgekropte woede, mijn pesters flink op hun donder gegeven. De leraren zagen het gebeuren en grepen niet direct in. Zij dachten: laat ze het zelf maar oplossen. Dat was voor mij de enige manier om het pesten te laten stoppen.” Het pestverleden heeft nog steeds invloed op Jan. “Ik kan daarom heel direct zijn en kan ook heel slecht over onrecht.”
Na de lagere school deed Jan de mavo en volgde hij de MTS, Bouwkunde en Weg- en Waterbouw in Groningen.
Gezin
Jan en Miranda zijn 28 jaar getrouwd en hebben twee kinderen: Jens van bijna 26 en Annemarie van 22. Allebei zijn ze het huis uit en wonen in Assen. “Mijn vrouw komt uit Diever. We hebben elkaar ontmoet in de Gouden Leeuw in Zuidlaren. Net als iedereen toendertijd, haha.”
Eigen bedrijf
“We zijn dagelijks met twaalf vakkundige werknemers aan het werk. Iets van mijn dagelijkse werkzaamheden uit handen geven, vind ik lastig. Het zou mooi zijn als ik mezelf kon klonen, zodat het voor mijzelf een stuk makkelijker zou worden.” Jan richtte in juni 2024 DST Slooptechniek BV op met een vestiging in Groningen en Drachten. Met ruim 36 jaar ervaring is het reilen en zeilen in de sloop, demontage- en asbestbranche hem op het lijf geschreven. “Ik heb in het verleden meerdere sloopbedrijven opgezet, terwijl ik in loondienst was. Dat was hard werken. In de loop van de tijd kom je er achter dat waardering uitblijft. Nu doe ik het voor mezelf. Onze opdrachtgevers zitten vooral boven de lijn Zwolle-Amsterdam. We werken veel in de provincie Groningen, waar we diverse sloopwerkzaamheden uitvoeren op het gebied van herstel bevingsschade. Maar we voeren ook sloopwerkzaamheden uit in woningen, kantoorpanden en ziekenhuizen. Momenteel zijn we betrokken bij de sloop en verbouw van het gemeentehuis in Veendam. In het verleden heb ik ook mooie projecten mogen uitvoeren, zo werkte ik mee aan de interne verbouw van het Groninger Museum, was ik betrokken bij de uitbreiding van het Drents Museum en heb ik diverse sloopwerkzaamheden in het UMCG uitgevoerd. Kortom: of het nu gaat om het slopen van een badkamer of om grote bouwkundige constructies en technische installaties, ieder project krijgt van mij de aandacht en zorg die het verdient. En: afspraak is afspraak.”
Een paar korte vragen
Koffie of thee? “Koffie. Sloten vol. Nou ja, tot een uur of twaalf. Daarna drink ik water. En ’s avonds een kopje thee op de bank.”
Hond of kat? “Allebei. We hebben nu twee honden, maar we hadden katten en daarvoor een golden retriever. Op een gegeven moment hadden we drie Heilige Birmanen. Die zijn een jaar of veertien geworden. We hebben naderhand geen kat weer genomen. We besloten om toch maar weer een hond te nemen, dat werd Joep, onze eerste shih-tzu, helaas maar twaalf jaar geworden. Nu hebben we twee shih-tzu’s: Teun van zes en Gijs van drie.”
Groningen of Drenthe? “Dat is een hele lastige. Maar dan kies ik toch voor Groningen. De Drent laat niet altijd het achterste van zijn tong zien. De Groninger zegt waar het op staat of zegt lange tijd helemaal niets en kropt het op tot de bom barst.” En om te wonen? “Ik rijd dagelijks door de provincie Groningen. Je hebt er mooie dorpen zoals Stedum of Onderdendam. Maar ook het centrum van de stad Groningen lijkt me gezellig om te wonen.”
Hoe breng je je vakanties graag door?
Jan en Miranda kamperen vanaf 2008, eerst met huurcampers, en sinds een paar jaar hebben ze een eigen camper, waar ze graag mee op pad gaan. De hondjes gaan altijd mee op vakantie. “Het afgelopen jaar waren we in Nederland met de camper, maar we gaan ook vaak naar Oostenrijk, Duitsland en Italië.”
Is er iets waar je al heel lang van droomt?
“De staatsloterij winnen!” Lachend vervolgt Jan: “Dan zou ik mijn kinderen helpen in het vinden van een woning, waar ze een gezin kunnen opbouwen. Zelf zou het mij leuk lijken om naar Oostenrijk te emigreren en daar samen met mijn vrouw een B&B of camping te beginnen. Je droomt wel eens wat.”
Wat is een talent van jou dat bijna niemand weet?
“Ik ben een pietje-precies. Alles moet geordend zijn. Op mijn bureau. In de auto. In mijn volkstuintje.” Sinds twee jaar heeft Jan een volkstuintje op de Goorns in Beilen, aan het begin van de Beilervaart. “Ik verbouw aardappelen, bieten, uien, boerenkool en bonen maar ook gladiolen en dahlia’s. In de kas van drie bij zes meter kweek ik tomaten, paprika’s, courgettes en augurken.”
Een ander talent van Jan is creativiteit. “Ik bouw graag Lego technic of maak van sloophout bijvoorbeeld een bartafel of bijzettafeltje voor in huis. Laatst heb ik van een oude gasfles een lamp gemaakt. Vaak vind ik ergens wel een handige oplossing voor. En ik draai mijn hand niet om voor het renoveren van bijvoorbeeld een badkamer. Ik doe dan veelal alles zelf: slopen, tegelwerk, leidingwerk, alles.”
Welke persoon zou je graag willen ontmoeten?
“Pim Fortuyn en Theo van Gogh. Of is dat gek om te zeggen? Ik ben benieuwd hoe zij nu naar onze samenleving zouden kijken. Ik zou hen dan vragen: hoe kijken jullie daar nu tegenaan? We zijn vaak bang om het beestje bij zijn naam te noemen. Dat zou wat mij betreft misschien toch eens moeten veranderen. Ik zeg wel een gekscherend: het beste geloof is geen geloof. Geen ellende.” Jan neemt een slok koffie. “Nederland zou nog steeds een tolerant land moeten zijn, ooit het tolerantste land van de wereld. Die tolerantie verandert zienderogen en ik denk sneller dan wij met z’n allen in de gaten hebben. De druk op onze sociale voorzieningen en gezondheidszorg wordt steeds groter. De kosten hiervoor moeten door iemand betaald worden. De werkende is de pineut. Een aantal organisaties in het sociaal domein houden zichzelf aan het werk en nemen geen verantwoordelijkheid, kijk naar bijvoorbeeld jeugdzorg. Minister-President Rutte zij ooit dat we in Nederland naar minder regels moeten! Het tegenovergestelde gebeurt en het ambtenaren arsenaal wordt steeds groter. De groep die het moet betalen, wordt steeds kleiner. Je spaargeld wordt afgeroomd, erfbelasting gaat omhoog en levensonderhoud wordt duurder. Ook de toenemende krapte op de woningmarkt baart mij veel zorgen, met name voor onze jeugd. Ik heb wel eens gezegd dat het uitdraait op alleen werken-werken-werken en op je laatste werkdag lever je je broodtrommel in en ben je overbodig en kun je van deze aardkloot vertrekken.” Ambities richting landelijke politiek heeft Jan niet. “Dat trekt me niet. In de gemeentelijke politiek is een mening soms al lastig te verdedigen. Laat staan in het landelijke.”
Wat wilde je later worden als kind?
“Vrachtwagenchauffeur!” Dit lijkt Jan nog steeds een mooie baan. “Ver weg. Veertien dagen van huis. Het is een vrij beroep. Ik had destijds best graag op avontuur gewild in een vrachtwagen richting Iran, Irak en Pakistan. Op YouTube zijn nog prachtige filmpjes van die tijd te zien. Echte avonturiers.”
Hoe begon jouw politieke carrière?
In 2014 kwam Jan in de raad. Maar hij was al langer politiek actief in Midden-Drenthe. “In 2009 kwam Duurzaam Verblijf naar Beilen. In die periode ben ik in aanraking gekomen met de gemeentepolitiek. Samen met mijn toenmalige buurman Piet richtte ik de actiegroep JaPie op. We waren het niet eens met de GGZ en de gemeente over de hoogte van het hekwerk rondom Duurzaam Verblijf.”
Jan heeft een duidelijke kijk op hoe de overheid zou moeten functioneren. “Je uitgangspunt zou moeten zijn dat mensen eerlijk zijn. Zo moet je ze ook behandelen. Sta dus niet argwanend tegenover de burger, zoals bijvoorbeeld de belastingdienst in het toeslagenschandaal. En bij aanbestedingen gaat het veelal om de goedkoopste en niet om de beste of meest duurzaamste. Er mag wat mij betreft wel wat meer bij onze lokale ondernemers gezocht worden.”
Jan kijkt om zich heen. We zitten in het werkcafé van het gemeentehuis. Hij heeft nog wel een paar ideeën. “Waarom serveren ze hier geen broodjes van lokale bakkers en waarom geen broodjes met vlees en groente uit de buurt? Het is bijna de Week van Ons Eten. Waarom doe je dan eenmalig dingen uit de buurt? Wij kopen ons vlees bij Zinger in Brunsting, groente bij Zuuring (of uit de eigen moestuin). Oh ja en stop ook met die chocolaatjes bij de raad. Dat is absoluut niet duurzaam, al die voorverpakte blokjes chocola.” Ook in zijn werk zijn circulair en duurzaamheid geen onbekende begrippen. “Ik werkte al vroeg met een elektrisch aangedreven minikraantje. Dan hebben we het over vijftien jaar terug. Jammer alleen dat er, ook nu nog, geen droog brood mee te verdienen valt.”
Naast raadslid is Jan voorzitter van de commissie Algemeen Bestuur en is hij lid van de commissie Ruimte & Groen, de werkgeverscommissie en de agendacommissie.
Wil je nog wat kwijt?
"Als ik een ding heb geleerd van de afgelopen jaren, is het dat het leven je soms volledig stil kan zetten. Er zijn dagen geweest dat de grond onder mijn voeten wegzakte. Dagen waar het verdriet of de onzekerheid zo zwaar wogen, dat morgen onbereikbaar leek. Maar juist in die zware tijden leer je anders kijken. Het geluk zit niet in de grote, perfecte toekomst, maar vaak in de allerkleinste dingen. Het hoort er in ons leven allemaal bij. Maar verlies jezelf niet in de razernij van deze wereld. Kijk naar vandaag. En daarom zou ik tegen iedereen, die dit leest, willen zeggen: geniet van iedere dag, hoe moeilijk en zwaar deze soms ook zijn."
Wat is je favoriete plekje in Drenthe?
Een van Jans favoriete plekjes is het Dwingelderveld. “Mijn vrouw en ik lopen iedere zondagmorgen een wandelroute door dit gebied. Elk jaargetijde laat ons weer iets anders zien. Nu zijn het de paddenstoelen en herfstkleuren. In het voorjaar het ontluiken van de frisse jonge bladeren en het gezang van de vogels. Hier komen we na een werkweek even tot rust en kun je je gedachten even laten voor wat ze zijn.”
Datum interview: 30 september 2026